اما با کره اسب چیکار کنیم؟» رندی با کمی لرز التماس کرد: «بیایید حتی فکرش را هم نکنیم. گوپرهای عالی! کابومپو، امیدوارم جینیکی در خانه باشد و جادویش به خوبی کار کند و به اندازه کافی قدرتمند باشد که اگر تصمیم به ماندن گرفتند، آنها دعا را طلسم نویس برگرداند یا اینجا نگه دارد.» کابومپو با نگاهی تند به سوارکار جوانش گفت: «اگر تصمیم بگیرند بمانند، چرا باید بمانند؟» «خب، پلنتی گفت که از اینجا خوشش آمده، خودت ارواح چند لحظه پیش صدایش را شنیدی، و من فکر کردم شاید...» چهره رندی از خجالت سرخ شد. «ها، ها! پس باد اینجوری
میوزه!» کابومپو بیصدا خندید. «خب، من که روش حساب نمیکنم، پسرم.» او به آرامی صدا زد. «احتمالاً جادو سیاه یه شاهزادهی سیارهایِ بینهایت اون بالا منتظرشه و بدون اینکه حتی یه نگاه دین به عقب بندازه، پرواز میکنه و میره. و اما اینکه جینیکی خونهست - چرا نباید خونه باشه؟ و اما اینکه جادوش به اندازهی کافی قوی نیست - چرا نباید به اندازهی کافی قوی باشه؟ دعاگر وقتی سه سال پیش تو شهر زمرد دیدمش، سرحال و شیطان مقدس قبراق بود. راستی، چرا تو اون جشن بزرگ نبودی؟ فهمیدم که اوزما همهی حاکمان قلمرو رو دعوت کرده.» رندی آهی کشید
و گفت: «عمو هوچافو طلسم نمیخواست من بروم. او فکر میکند جای یک پادشاه در علوم غریبه قلعهاش است.» کابومپو گفت: «نمیدانم کیمیاگری حالا چه فکری میکند؟» و سه بار شیپور زد، چون تون خیلی جلوتر از آنها میدوید. رندی بلافاصله با قدیس دعا خنده گفت: «احتمالاً همهٔ خردمندان و نگهبانان کافران دور من میدوند تا من جادو را پیدا کنند. و بگو، وقتی برگردم، پافدفوت پیر، پادشاه خواهم شد و همه چیز بسیار متفاوت و شاد خواهد بود. بله، تغییرات زیادی در رگالیا رخ خواهد داد.» او در حالی که سرش را به نشانهٔ تأیید تکان میداد، تصمیم گرفت. «خب،
همهٔ آن استقبالها و نقدهای کسلکننده، یک بازدیدکننده را تا سر کافر حد گریه خسته نماز خواندن میکند.» «هو، هو! پس هنوز منتظری که به دیدنت بیاد؟» کابومپو خرطومش را تکان داد و با صدای بلندتری فریاد زد. «نه، پرنسس، کمی جلو تون رو بگیر. ممکنه با خطری مواجه بشیم و باید همگی با هم به سفر بریم. ضمناً،» کابومپو با عذرخواهی گلویش را صاف دعانویس کرد، «من و رندی باید یه چیزی بخوریم.» مقدس چشمان پلنتی، همانطور که همیشه از شنیدن حرفها و دعانویس رسمهای عجیب گشاد میشد، گرد شد، اما او مطیعانه یال تعویذ تون را فرشتگان کشید و
اسب تندر ناگهان ایستاد. رندی خودش سعی کرد پرنسس کوچک را به خوردن چیزی ترغیب کند، اما رندی از این فکر چنان ناراحت و گیج شده بود که بالاخره دست از تلاش کشید و سعی کرد نان و تخممرغهایش را با کابومپو تقسیم کند. اما فیل زیبا با سخاوت از خوردن لقمه خودداری کرد، مرند چون میدانست رندی برای خودش هم کافی نیست و تا جایی که میتوانست از شاخههای درختان جوان و نهالها غذا خورد. تون چنان مشتاق شد که کابومپو تشنگیاش را از چشمه کوچکی طلسم فرو برد که او نیز سرش را در آبهای جوشان فرو برد،
اما فوراً سرش را بیرون فرشتگان کشید و با چنان ابراز حرز درد و رنجی رندی نتیجه گرفت که آب به اسب تندر همانقدر آسیب میرساند که آتش به آنها. او کاملاً توسل نگران بود تا اینکه شعلههای آتش از سوراخهای بینی تون فوران کرد، زیرا میترسید که آب، آتش تون را خاموش مهاباد کرده و زمان از دست دادن تمام قدرت زندگی و حرکت شماره ملا او را تسریع کند. در حالی که رندی هر چه باقی مانده بود را در یکی از جیبهای کوچک کابومپو میگذاشت، پلنتی پرسید: «این کار را اغلب انجام میدهی؟» رندی با وجود میلش خندید:
«میخوری؟» با عجله حرفش را اصلاح کرد و گفت: شیطانی «اوه، تقریباً سه بار سلماس در روز - همزاد یا کم -» و به یاد آورد که سیارهای روز را اینطور تعیین کرده طلسم بود. «فکر میکنم اسپری یا دوش وانادیوم تو و تان را سرحال نگه میدارد، همانطور که غذا علوم غریبه من و فرشتگان کابومپو را سرحال نگه میدارد؟» فرشته سیارهای با اجنه غیر مسلمان حالتی رؤیاگونه سر تکان داد، سپس وقتی دید کابومپو آمادهی شروع است، با پاشنههای نقرهایاش به تون زد و کلت رعدآسا متون کهن جادو سیاه را به حرکت درآورد، کابومپو با سرعتی زیاد پشت سرش تاخت نائین و
به راه افتاد. رندی در حالی دعانویس سید و حاجی شیاطین که حاجت گرفتن تاجش را کمی محکمتر روی سرش فشار میداد تا از رفتنش جلوگیری کند، گفت: «عجیب است که ما نه از کنار کلبههای جنگلبانان رد شدهایم و نه هیچ حیوان وحشی دیدهایم. سلام! مراقب
اما با کره اسب چیکار کنیم؟» رندی با کمی لرز التماس کرد: «بیایید حتی فکرش را هم نکنیم. گوپرهای عالی! کابومپو، امیدوارم جینیکی در خانه باشد و جادویش به خوبی کار کند و به اندازه کافی قدرتمند باشد که اگر تصمیم به ماندن گرفتند، آنها دعا را طلسم نویس برگرداند یا اینجا نگه دارد.» کابومپو با نگاهی تند به سوارکار جوانش گفت: «اگر تصمیم بگیرند بمانند، چرا باید بمانند؟» «خب، پلنتی گفت که از اینجا خوشش آمده، خودت ارواح چند لحظه پیش صدایش را شنیدی، و من فکر کردم شاید...» چهره رندی از خجالت سرخ شد. «ها، ها! پس باد اینجوری
میوزه!» کابومپو بیصدا خندید. «خب، من که روش حساب نمیکنم، پسرم.» او به آرامی صدا زد. «احتمالاً جادو سیاه یه شاهزادهی سیارهایِ بینهایت اون بالا منتظرشه و بدون اینکه حتی یه نگاه دین به عقب بندازه، پرواز میکنه و میره. و اما اینکه جینیکی خونهست - چرا نباید خونه باشه؟ و اما اینکه جادوش به اندازهی کافی قوی نیست - چرا نباید به اندازهی کافی قوی باشه؟ دعاگر وقتی سه سال پیش تو شهر زمرد دیدمش، سرحال و شیطان مقدس قبراق بود. راستی، چرا تو اون جشن بزرگ نبودی؟ فهمیدم که اوزما همهی حاکمان قلمرو رو دعوت کرده.» رندی آهی کشید
و گفت: «عمو هوچافو طلسم نمیخواست من بروم. او فکر میکند جای یک پادشاه در علوم غریبه قلعهاش است.» کابومپو گفت: «نمیدانم کیمیاگری حالا چه فکری میکند؟» و سه بار شیپور زد، چون تون خیلی جلوتر از آنها میدوید. رندی بلافاصله با قدیس دعا خنده گفت: «احتمالاً همهٔ خردمندان و نگهبانان کافران دور من میدوند تا من جادو را پیدا کنند. و بگو، وقتی برگردم، پافدفوت پیر، پادشاه خواهم شد و همه چیز بسیار متفاوت و شاد خواهد بود. بله، تغییرات زیادی در رگالیا رخ خواهد داد.» او در حالی که سرش را به نشانهٔ تأیید تکان میداد، تصمیم گرفت. «خب،
همهٔ آن استقبالها و نقدهای کسلکننده، یک بازدیدکننده را تا سر کافر حد گریه خسته نماز خواندن میکند.» «هو، هو! پس هنوز منتظری که به دیدنت بیاد؟» کابومپو خرطومش را تکان داد و با صدای بلندتری فریاد زد. «نه، پرنسس، کمی جلو تون رو بگیر. ممکنه با خطری مواجه بشیم و باید همگی با هم به سفر بریم. ضمناً،» کابومپو با عذرخواهی گلویش را صاف دعانویس کرد، «من و رندی باید یه چیزی بخوریم.» مقدس چشمان پلنتی، همانطور که همیشه از شنیدن حرفها و دعانویس رسمهای عجیب گشاد میشد، گرد شد، اما او مطیعانه یال تعویذ تون را فرشتگان کشید و
اسب تندر ناگهان ایستاد. رندی خودش سعی کرد پرنسس کوچک را به خوردن چیزی ترغیب کند، اما رندی از این فکر چنان ناراحت و گیج شده بود که بالاخره دست از تلاش کشید و سعی کرد نان و تخممرغهایش را با کابومپو تقسیم کند. اما فیل زیبا با سخاوت از خوردن لقمه خودداری کرد، مرند چون میدانست رندی برای خودش هم کافی نیست و تا جایی که میتوانست از شاخههای درختان جوان و نهالها غذا خورد. تون چنان مشتاق شد که کابومپو تشنگیاش را از چشمه کوچکی طلسم فرو برد که او نیز سرش را در آبهای جوشان فرو برد،
اما فوراً سرش را بیرون فرشتگان کشید و با چنان ابراز حرز درد و رنجی رندی نتیجه گرفت که آب به اسب تندر همانقدر آسیب میرساند که آتش به آنها. او کاملاً توسل نگران بود تا اینکه شعلههای آتش از سوراخهای بینی تون فوران کرد، زیرا میترسید که آب، آتش تون را خاموش مهاباد کرده و زمان از دست دادن تمام قدرت زندگی و حرکت شماره ملا او را تسریع کند. در حالی که رندی هر چه باقی مانده بود را در یکی از جیبهای کوچک کابومپو میگذاشت، پلنتی پرسید: «این کار را اغلب انجام میدهی؟» رندی با وجود میلش خندید:
«میخوری؟» با عجله حرفش را اصلاح کرد و گفت: شیطانی «اوه، تقریباً سه بار سلماس در روز - همزاد یا کم -» و به یاد آورد که سیارهای روز را اینطور تعیین کرده طلسم بود. «فکر میکنم اسپری یا دوش وانادیوم تو و تان را سرحال نگه میدارد، همانطور که غذا علوم غریبه من و فرشتگان کابومپو را سرحال نگه میدارد؟» فرشته سیارهای با اجنه غیر مسلمان حالتی رؤیاگونه سر تکان داد، سپس وقتی دید کابومپو آمادهی شروع است، با پاشنههای نقرهایاش به تون زد و کلت رعدآسا متون کهن جادو سیاه را به حرکت درآورد، کابومپو با سرعتی زیاد پشت سرش تاخت نائین و
به راه افتاد. رندی در حالی دعانویس سید و حاجی شیاطین که حاجت گرفتن تاجش را کمی محکمتر روی سرش فشار میداد تا از رفتنش جلوگیری کند، گفت: «عجیب است که ما نه از کنار کلبههای جنگلبانان رد شدهایم و نه هیچ حیوان وحشی دیدهایم. سلام! مراقب
همهچیز درباره دعانویس خوانسار بهصورت خلاصه